Wyraźnie zażartowano sobie z 340. rocznicy nadania praw miejskich Górze Kalwarii. Impreza, którą przez cały dzień powinni żyć mieszkańcy, okazała się czterogodzinnym wydarzeniem, o którym mało kto słyszał.

W lutym minęło 340 lat, odkąd król Michał Korybut-Wiśniowiecki, za namową biskupa Stefana Wierzbowskiego, nadał wsi Góra prawa miejskie. Wydawałoby się, że okrągła rocznica wymaga, by nasza gmina godnie uczciła to wydarzenie. Ale jubileusz, który lokalny samorząd zaserwował mieszkańcom, okazał się kpiną z naszej historii.


Zamiast zaangażować do świętowania całe miasto i rodziny z małymi dziećmi, które nie znają historii naszej ziemi, na gwałt urządzono w przeddzień gminnych dożynek czterogodzinną imprezę z bardzo niską frekwencją. Teren byłej jednostki wciąż trącił mrocznością, lecz odstraszał już nieco mniej niż przed laty. Dla najmłodszych zorganizowano całe nic. Prócz jednej trampoliny pociechy miały… pusty plac manewrowy do biegania. Impreza okazała się jednak dość swojską. Nie bacząc na niemal półgodzinne opóźnienie burmistrz Samborska ochoczo powitała grono mieszkańców radując ich tęczą. O występ poproszono teatr żydowski, argumentując to dużym wkładem społeczności chasydzkich w rozwój naszego miasta. Występ odebrałem bardzo pozytywnie, ale w rocznicę założenia Góry Kalwarii nie było nikogo z przedstawicieli episkopatu, żeby uczcić bp. Wierzbowskiego. Nie pojawił się także nikt z niegdyś mieszczących się u nas zakonów pijarów, dominikanów czy bernardynów. Ze szczebli samorządowych wyższych niż gminne przyjechał tylko starosta piaseczyński, jednak ze sceny padło stwierdzenie, że głosu nie zabierze, bo... zrobi to na dożynkach.


Gorycz rekompensuje po części wspaniała inicjatywa społeczna, którą urząd mocno wsparł – bieg sztafetowy na 340 km. Tu ukłony w stronę pana Bronisława Kobrzyńskiego, który stał za tym przedsięwzięciem, oraz dla wszystkich mieszkańców biegnących dzień i noc, by godnie uczcić ten dzień. Uczestnicy biegu pokazali, że można dopiąć swego – czym niestety nie mogą pochwalić się organizatorzy jubileuszu.


Cała ta sytuacja zmusza do przykrej konstatacji, że dożynki – których poziomu komentować już chyba nie trzeba – stały się ważniejsze od tak istotnej rocznicy. Rocznicy, która mogła okazać się niezapomnianym dniem dla naszej społeczności.

Za takie dni Góry Kalwarii to ja uprzejmie dziękuję.