Sezon na przeziębienia, katary i inne wirusowe draństwa w pełni. Piszącą te słowa też przycisnęło i ze spuszczoną głową udałam się po numerek do Rejonowej Przychodni w Górze Kalwarii.

Na szczęście rzadko tam bywam, bo krew mnie zalewa, kiedy widzę zainstalowane przy gabinetach lampy z czerwonym napisem „NIE WCHODZIĆ”.

Same lampy nie wzbudzałyby moich emocji, gdyby nie fakt, że się ich prawie wcale nie używa. Siedzę sobie grzecznie przed gabinetem, osłabiona chorobą. Osłabienie to powstrzymuje mnie nawet przed komentowaniem przestępczego, moim zdaniem, procederu wchodzenia poza kolejnością. No nic... Siedzę i czekam, pacjenci wchodzą i wychodzą, a lampa nawet nie mrugnie. O ile oczekujący przed gabinetem rejestrują w swoich umysłach fakt, że ktoś jest właśnie w trakcie badania, o tyle personel przychodni nie ma takiej możliwości. Dlatego często wspomniany personel z naręczem kart, zwolnień itp. chwyta za klamkę (po jednym puknięciu ostrzegawczym, albo i to nie!) i wkracza do gabinetu. W większości przypadków oczom czekających ukazuje się półnagi, osłuchiwany przed doktora, pacjent.

Może ja wymagam zbyt wiele? Przecież przychodzę po pomoc i ją otrzymuję. Ale z całym szacunkiem dla służby zdrowia, czy ja muszę też otrzymywać darmową rozrywkę? Lub co gorsza, sama jej dostarczać? Nie wiem co z resztą świata, ale dla mnie badanie to proces intymny.

– Proszę nabrać powietrza głęboko w płuca i wstrzymać na chwilę – słyszę. A tu właśnie wchodzi pielęgniarka, która niestety nie jest wyposażona w fartuch umożliwiający przenikanie drzwi, więc musi je otworzyć. Parawan stoi z boku. Zasłania elementy wyposażenia, które nie muszą się niczym krępować. A ja siedzę, już trochę poczerwieniała od wstrzymywanego powietrza, i ciśnienie mi skacze na ten cały przymusowy striptiz. A to już nie jest tylko kwestia skrępowania, ale ewentualnej złej diagnozy. Czy w naszej przychodni brakuje żarówek? Czy może rachunki za prąd zbytnio obciążają budżet tej placówki? Nie wiem.

Żeby oddać sprawiedliwość pracownikom służby zdrowia, muszę dodać, że widziałam „światełko w tunelu”. Jedyny gabinet, w którym sygnalizowano mi zakaz wchodzenia, to pracownia USG. Czy oznacza to, że żeby dostać trochę intymności podczas badania, muszę wysmarować się galaretką?

Sylwia Biczyk
krew.mnie.zalewa@gmail.com